صدای پای آب

"ظهر تابستون، بچگی، شن، نوشابه تگری"

jesijames063 — Sun, 16 Aug 2009 21:18:18 GMT

یاد بچگییام افتادم! چقدر بر خلاف الان تابستونا خوش می گذشت...

پشت خونمون یه کوچه بن بست بود پر از ریگ سفید...همسایه روبروییمون همیشه داشت خونه میساخت...من و برادرمم عاشق شنای نرمی بودیم که برای بنایی میاورد می رخت روی همون ریگهای سفید، کنارشم پر بود ازاین آجرای سوراخ سوراخ و تمیز...من و برادرم همیشه عاشق این بودیم که با این آجرا یه خونه برای خودمون درست کنیم...اول زمین رو می پوشوندیم بعدم براش دیوار می کشیدیم بعدم می رفتیم از اون شنای نرم میاوردیم می ریختیم کفش و روی شنها برای قشنگی ریگ سفید می ریختیم، بعد من برادرم رو می فرستادم سر کوچه دوتا نوشابه تگری بگیره و توی اون ظهرای جهنمی جهرم باهم توی خنکای سایه ی اون خونمون روی شن ها دراز می کشیدیم و باهم نوشابه می زدیم...نوکرتم ممد جواد...دلم برات تنگ شده!

حاضرم همه چیزم رو بدم که یک دقیقه دوباره به اون روزا برگردم...یادش بخیر...

"زمانی برای دیوانگی"

jesijames063 — Sun, 02 Aug 2009 21:29:18 GMT

آفاق را گردیده ام، مهر بتان ورزیده ام

بس روی خوبان دیده ام،

"اما تو چیز دیگری"

jesijames063 — Mon, 11 May 2009 20:20:18 GMT

تنهاتر از شبی سرد ،بی سرزمین تر از باد

jesijames063 — Wed, 25 Feb 2009 15:31:18 GMT

در هفت آسمان چو ندارم ستاره ای
ای دل کجا روم که بود راه چاره ای
حالی نماند تا بزنم فالی ای رفیق
خیری کجاست تا بکنم استخاره ای
هر پاره ی دلم لب زخمی ست خون فشان
جز خون چه می رود ز دل پاره پاره ای
از موج خیز حادثه ها مأمنی نماند
کشتی کجا برم به امید کناره ای
گر نیست تاب سوختنت گرد ما مگرد
کآتش زند به خرمن هستی شراره ای
در بحر ما هراینه جز بیم غرق نیست
آن به کزین میانه بگیری کناره ای
ای ابرغم ببار و دل از گریه باز کن
ماییم و سرگذشت شب بی ستاره ای

RaPym.1

jesijames063 — Wed, 04 Feb 2009 09:32:18 GMT

بس که حرف حق کسی در دهر نتواند شنید

گیرد اول در اذان گفتن موذن گوش را

"بعضي آدما مثل..."

jesijames063 — Sat, 06 Dec 2008 13:35:18 GMT

يه ليوان چايي مي مونند كه چند ساعته ريخته شده و موقعي كه داغ بود كسي بهش توجهي نداشت ،

حالا ، هم سرد شده ، هم تلخه و هم سياهه و ديگه به هيچ دردي نمي خوره ،

تنها كاري كه ميشه كرد اينه كه

بريزيش دور

"ملك الشعراي پدر يا ملك الشعراي پسر؟"

jesijames063 — Mon, 24 Nov 2008 09:08:18 GMT

ملک الشعرا در اصل لقب پدر محمد تقی بهار بوده است. وقتی بهار جوان بعد از مرگ پدر مطرح شد و مدعی عنوان ملک الشعرایی، برخی در قوت طبع شعر او تردید کردند و او را به امتحانی بسیار دشوار مکلف نمودند.
امتحان از این قرار بود که بهار می‌بایست در مجلسی حضور پیدا کند و با واژه‌هایی که به او گفته می‌شد، از خود رباعی بسراید که دربرگیرنده همۀ آن واژه ها باشد.

خروس ، انگور ، درفش ، سنگ

و بهار اینچنین سرود :

برخاست خروس صبح برخیز ای دوست

خون دل انگور فکن در رگ و پوست

عشق من و تو قصۀ مشت است و درفش

جور تو و دل ، صحبت سنگ است و سبوست

سپس واژه های :

تسبیح ، چراغ ، نمک ، چنار

بهار سرود :

با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار

گفتا ز چراغ زهد ناید ا نو ا ر

کس شهد ندیده است در کام نمک

کس میوه نچیده است از شاخ چنار

و در آخر:

گل رازقی ، سیگار ، لاله ، کشک

و بهار چنین سرود :

ای برده گل رازقی از روی تو رشک

در دیدۀ مه ز دود سیگار تو اشک

گفتم که چو لاله داغدار است دلم

گفتی که دهم کام دلت یعنی کشک

بهار خود می گوید : در آن مجلس جوانی بود طناز و خودساز که از رعنایی به رعونت ساخته و از شوخی به شوخگنی پرداخته با این امتحانات دشوار و رباعیات بدیهه باز هل من مزید گفته و چهارچیز دیگر به کاغذ نوشت و گفت تواند بود که در آن اسامی تبانی شده باشد و برای اذعان کردن و ایمان آوردن من ، بایستی بهار این چهار چیز را بسراید :

آینه ، اره ، کفش ، غوره

من برای تنبیه آن شوخ چشم دست اطاعت بر دیده نهاده ، وی را هجایی کردم که منظور آن شوخ هم در آن هجو به حصول پیوست و آن این است :

چون آینه نورخیز گشتی احسنت !

چون اره به خلق تیز گشتی احسنت!

در کفش ادیبان جهان کردی پای

غوره نشده مویز گشتی احسنت!

"هنر برتر از گوهر آمد پديد,really؟"

jesijames063 — Thu, 13 Nov 2008 17:03:18 GMT

نان به خون جگر درآوردن از شعف بال و پر درآوردن

سالها توي مرغداري ها از تن مرغ پر درآوردن

با صداي کلفت يک سي دي را به نام قمر درآوردن

مثل يک خر به گل فرو رفتن و اداي بشر درآوردن

سالها در کنار يک نجار ميخ از پشت در درآوردن

به شکم روي تخته خوابيدن ميخ کج را دمر درآوردن

مدتي هم کنار يک قناد نخ و مو از شکر درآوردن

پيش يک نعلبند ناوارد نعل از پاي خر درآوردن

شهره بودن کنار يک جراح به نخاع از کمر درآوردن

يا اگر از کمر نشد ناچار از پس پشت سر درآوردن

با سبد آب تا حلب بُردن پنبه از گوش کر درآوردن

به گدايي به روستا رفتن چيزي از برزگر درآوردن

چون گدايان شهر سامرا خرج از رهگذر درآوردن

بعد يک عمر جنگ و خونريزي از نفر بر نفر درآوردن

تن سپردن به خفت و خواري پول با دردسر درآوردن

نان خود با تحر‌ّک موزون از طريق کمر درآوردن

يا به محض عبور يک خودرو از چراغ خطر درآوردن

هندوانه فروختن با شرط هي بِبُرّ و بِبَر درآوردن

بيشتر هرچه را فرو بردن هرچه را بيشتر درآوردن

با درآوردن پدر از خود گاهي از خود پدر درآوردن

بعد يک هفته کار طاقت سوز لقمه اي مختصر درآوردن

و به رغم شکست در هر کار هي اداي ظفر درآوردن

در ستاد حوادث ناجور از ته دره خر درآوردن

و اداي حمايت از مردم با حقوق بشر درآوردن

خير گفتن به پرسش مردم آخر الامر شر درآوردن

مثل يک برده کفش و جوراب از پاي شيخ قطر درآوردن

يا که در سيرک ها صدا از خود مثل يک جانور درآوردن

در ميادين شهر با اسفند چشم از بدنظر درآوردن

کندن چرم روکش اتوبوس شد اگر، شافنر درآوردن

ماهي خشک در دهان بردن بعد يک هفته تر درآوردن

به خدا بيشتر شرف دارد به معاش از هنر درآوردن !

"ناصر فيض"

"پاییز ، بهاري كه عاشق شده"

jesijames063 — Wed, 29 Oct 2008 13:01:18 GMT

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر ، با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی
روز و شب تنهاست
با سکوت پاک غمناکش
ساز او باران ، سرودش باد
جامه اش شولای عریانی ست
ور جز اینش جامه ای باید
بافته بس شعله ی زر تار پودش باد
گو بروید ، یا نروید ، هر چه در هرجا که خواهد یا نمی خواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟

داستان از میوه های سر به گردونسای اینک
خفته در تابوت پست خاک می گوید
باغ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن

"پادشاه فصلها ، پاییز"

"و هنوز...

jesijames063 — Wed, 01 Oct 2008 19:53:18 GMT

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم

ولي دل به پاييز نسپرده ايم

چو گلدان خالي، لب پنجره

پر از خاطرات ترك خورده ايم

اگر داغ دل بود، ما ديده ايم

اگر خون دل بود، ما خورده ايم

اگر دل دليل است، آورده ايم

اگر داغ شرط است، ما برده ايم

اگر دشنه دشمنان، گردنيم!

اگر خنجر دوستان، گرده ايم؟!

گواهي بخواهيد، اينك گواه:

همين زخمهايي كه نشمرده ايم!

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست، عمري به سر برده ايم

"قیصر امین‌پور"